ماده 3

حمل و نقل مسافر 1 – عمليات حمل و نقل گاه به گاه مسافران، به موجب شرايط زير، معاف از أخذ مجوز خواهد بود: الف) حمل و نقل همان اشخاص با همان وسيله نقليه كه نقاط مبدأ و مقصد در قلمرو كشور طرف متعاهدي واقع بوده كه وسيله نقليه در آن قلمرو، ثبت و در طي تمام سفر يا به هنگام توقف هاي خارج از كشور مذكور، هيچ مسافري به وسيله نقليه سوار يا از آن پياده نشود (مسافرت دربست). ب) حمل و نقل گروهي از مسافران از نقطه اي در كشور محل ثبت وسيله نقليه به نقطه اي در قلمرو كشور طرف متعاهد ديگر، مشروط بر اينكه وسيله نقليه قلمرو كشور طرف متعاهد أخير را بدون مسافر ترك كند، يا پ) حمل و نقل گروهي از مسافران از نقطه اي در كشور متعاهد ديگر به نقطه اي در كشور محل ثبت وسيله نقليه، مشروط بر اينكه خدمات طي سفري بدون مسافر در طي تمام مسير سفر انجام و اينكه مسافران: - قبل از ورود خود به كشوري كه در آنجا سوار شده اند، با قراردادهاي حمل و نقلي منعقده گروه بندي شوند، يا - قبلاً توسط همان متصدي حمل و نقل در شرايط ذكر شده در بند «ب» اين ماده در كشوري كه سوار شده اند و مجدداً به خارج از همين كشور جا به جا شوند، يا - براي سفر به قلمرو كشور طرف متعاهد ديگر، دعوت و هزينه هاي حمل و نقل توسط ميزبان تقبل شده باشد. مسافران بايد متشكل از گروهي يكپارچه بوده و تركيب آنان صرفاً با هدف مسافرت، نبوده باشد. ت) سفرهاي عبوري از طريق قلمرو كشور طرف متعاهد ديگر. 2 – در انجام عمليات حمل و نقل مذكور در بند (1) فوق، وسيله نقليه بايد داراي يك صورت وضعيت سفر و فهرست مسافران باشد كه بنا به درخواست مقام هاي صلاحيتدار، ارائه شود. محتويات و شكل صورت وضعيت به طور متقابل توسط مقام هاي صلاحيتدار طرف هاي متعاهد، مورد توافق قرار خواهد گرفت. 3 – كليه انواع ديگر عمليات حمل و نقل مسافر به جز موارد مذكور در بند (1) بالا، منوط به مجوزي است كه طبق قوانين و مقررات ملي طرف هاي متعاهد و پس از هماهنگي بين مقام هاي صلاحيتدار آنان، صادر خواهد شد. مجوزها بر مبناي رفتار متقابل اعطاء خواهند شد.