أخذ شهادت خارج از قلمرو طرف درخواستشونده 1 ـ چنانچه طرف درخواستكننده تقاضاي حضور شخصي كه در قلمرو طرف درخواستشونده ميباشد را داشته باشد، طرف درخواستشونده از آن شخص براي اداء شهادت دعوت خواهد كرد تا در صورت تمايل اين كار را انجام دهد. مقام مركزي طرف درخواستشونده مقام مركزي طرف درخواستكننده را از اقدام صورت گرفته در اين رابطه مطلع خواهد نمود. 2 ـ طرف درخواستكننده بايد مشخص كند تاچهحد مخارج فرد فوقالذكر پرداخت خواهد شد. شخصي كه با حضور در قلمرو طرف درخواستكننده موافقت ميكند ميتواند براي پوشش اين هزينهها از طرف درخواستكننده تقاضاي پيشپرداخت نمايد. اين پيشپرداخت مي تواند از طريق سفارت يا كنسولگري طرف درخواستكننده پرداخت شود. 3 ـ مقام مركزي طرف درخواستكننده نبايد شخصي را كه در اجراء مفاد اين ماده در قلمرو وي حاضر شده است به دليل اعمال يا محكوميت هاي مربوط به قبل از عزيمت از قلمرو طرف درخواستشونده مشمول ابلاغ، بازداشت يا هر گونه محدوديت آزادي فردي كند، همچنين نبايد به دليل اداء شهادت تحت پيگرد قضائي قرار گيرد، بازداشت شود يا مجازات گردد. 4 ـ چنانچه شخصي كه در قلمرو طرف درخواستكننده حاضر شده است آزادي و وسايل ترك كشور طرف درخواستكننده را دارد ولي ظرف سي روز پس از ابلاغ اينكه ديگر حضورش لازم نيست، آن كشور را ترك نكرده و يا در حالي كه آن را ترك كرده است، به اختيار خود به آن كشور برگردد، ميتوان وي را به دليل ساير جرايم محاكمه كرد. اين مهلت شامل مدتي كه وي نميتواند به دلايل خارج از كنترل خود كشور را ترك كند، نميشود.
ماده 11
از قانون موافقتنامه معاضدت حقوقي دوجانبه در موضوعات كيفري بين جمهوري اسلامي ايران و امارات متحده عربي — مصوب 1389/09/30