در موارد اضطراري، مراجع صلاحيتدار طرف درخواستكننده ميتوانند بازداشت موقت شخص موردنظر را درخواستنمايند. مراجع صلاحيتدار طرف درخواستشونده در خصوص موضوع طبق قانون خود تصميمگيري خواهند نمود. در درخواست بازداشت موقت ذكر خواهد شد كه يكي از اسناد مذكور در بندهاي (1) يا (2) ماده (36) وجود دارد و اينكه قصد ارسال درخواستي براي استرداد وجود دارد. در درخواست همچنين جرايمي كه استرداد در مورد آنها درخواست خواهد شد، و زمان و مكان ارتكاب جرايم مزبور و نيز تا حدي كه امكانپذير باشد توصيف كامل شخص مورد نظر ذكر خواهد شد. درخواست بازداشت موقت براي مرجع صلاحيتدار طرف درخواستشونده يا از طريق مجاري ديپلماتيك يا مستقيماً به وسيله پست يا تلگراف يا دورنگار يا از طريق سازمان پليس جنايي بينالمللي (اينترپل) يا به هر وسيله ديگر كه مستندي كتبي و مورد پذيرش طرف درخواستشونده باشد، ارسال خواهد شد. مرجع درخواستكننده بي درنگ از نتيجه درخواست خود آگاه خواهد شد. در صورتي كه ظرف سي روز پس از بازداشت، طرف درخواستشونده درخواست استرداد و اسناد مذكور در ماده (36) را دريافت نكند، بازداشت موقت مي تواند خاتمه داده شود. در هر حال مدت بازداشت موقت از چهل و پنج روز از تاريخ بازداشت مزبور تجاوز نخواهد كرد. امكان آزادي موقت در هر زماني رد نميشود، اما طرف درخواستشونده هرگونه اقدامي را كه لازم ميداند براي جلوگيري از فرار فرد مورد نظر انجام خواهد داد. آزادي لطمه اي به بازداشت مجدد و استرداد درصورتي كه درخواست استرداد متعاقباً واصل شود، وارد نخواهد ساخت.
ماده 39
از قانون موافقتنامه همكاري حقوقي در امور مدني و كيفري بين جمهوري اسلامي ايران و جمهوري تركيه — مصوب 1389/09/30