ماده ۱۷

حل و فصل اختلاف ۱ - هرگونه اختلافي كه ممكن است بين طرفها در مورد تفسير و اجراي اين موافقتنامه چهارچوب به‌ وجود آيد، از طريق مذاكره يا مشورت بين طرفهاي مربوط حل و فصل خواهد شد. ۲ - چنانچه طرفهاي درگير در اختلاف مربوط به اين موافقتنامه چهارچوب نتوانند اختلاف را از طريق مذاكره يا مشورت حل و فصل نمايند، چنانچه هر يك از آنها درخواست ارجاع نمايد، براي سازش، ارجاع داده خواهند شد. ۳ - اختلاف به يك يا چند سازش ‌دهنده منتخب طرفهاي درگير در اختلاف ارجاع داده خواهد شد. چنانچه طرفهاي درگير در اختلاف در مورد انتخاب سازش ‌دهنده يا سازش ‌دهندگان ظرف مدت سه‌ ماه از تاريخ درخواست براي سازش به توافق نرسند، هر يك از طرفها مي‌ تواند از دبيركل سازمان ملل متحد براي انتخاب سازش‌ دهنده واحد درخواست نمايد تا اختلاف به وي ارجاع گردد. ۴ - توصيه سازش ‌دهنده يا سازش ‌دهندگان منتخب، اگر چه از نظر ماهيت، الزام‌ آور نمي ‌باشد، مبنايي براي بررسي مجدد به وسيله طرفهاي درگير در اختلاف خواهد شد. ۵ - طرفهاي درگير در اختلاف، با رضايت متقابل مي توانند از قبل تصميم بگيرند كه توصيه سازش ‌دهنده يا سازش‌ دهندگان را به عنوان يك توصيه الزام ‌آور بپذيرند. ۶ - مفاد اين ماده به عنوان مستثني ‌كننده ساير اقدامات براي حل و فصل اختلاف‌ هايي كه مورد توافق متقابل بين طرفهاي درگير در اختلاف قرار گرفته باشد، تفسير نخواهد شد. ۷ - هر كشوري مي تواند در زمان سپردن سند تنفيذ، پذيرش، تصويب يا الحاق خود، قيد تحديد تعهدي را در نظر بگيرد كه اعلام مي ‌نمايد كه خود را ملزم به مفاد اين ماده در ارتباط با سازش نمي داند. ساير طرفها در مورد مفاد اين ماده در ارتباط با سازش با هر طرفي كه چنين قيد تحديد تعهدي را در نظر گرفته است، ملتزم نخواهند بود.