اصطلاحات و تعبيرات: اصطلاحات و كلمات زير هر كجا كه در اين قانون بكار برده شود شامل تعاريف و مفاهيم مشروح در اين ماده خواهد بود. «نفت» عبارت است از نفت خام، گاز طبيعي، اسفالت و كليه هيدروكربورهاي مايع اعم از آنكه بحالت طبيعي يافت شود و يا بوسيله عمليات مختلف از نفت خام و گاز طبيعي جدا شود و نيز هر فرآورده مهياي استفاده يا نيمه تمامي كه از مواد مزبور بوسيله تبديل گاز به مايع يا تصفيه يا عمل شيميائي يا هرگونه طريقه ديگري اعم از آنچه اكنون معمول است و آنچه در آينده معمول شود بدست آيد. «منابع نفتي» عبارت است از كليه منابع و ذخاير زيرزميني داراي نفت اعم از اينكه در خشكي يا در مناطق دريائي واقع شده باشد. «مناطق دريائي» عبارت است از آبهاي داخلي و ساحلي و فلات قاره. «عمليات نفتي» اعم است از كليه عمليات مربوط باكتشاف، توسعه، بهره برداري، پالايش، حمل و نقل، پخش و خريد و فروش نفت. «طرف قرارداد» عبارت است از هر شخصي كه طبق مقررات اين قانون قرارداد پيمانكاري يا مشاركت يا فروش نفت با شركت ملي نفت ايران امضاء كرده باشد. «شخص» عبارت است از شخص يا اشخاص طبيعي يا حقوقي ليكن در اين قانون عنوان شخص به شركت ملي نفت ايران و شركتهاي فرعي آن اطلاق نميشود. «قرارداد پيمانكاري» عبارت از قراردادي است كه بموجب آن طرف قرارداد مسئوليت اجراي برخي از عمليات نفتي را در ناحيه معيني از طرف شركت ملي نفت ايران و بنام آن شركت بر طبق مقررات اين قانون بر عهده ميگيرد. «قرارداد مشاركت» عبارت است از قراردادي كه در اجراي بند 3 ماده 3 اين قانون منعقد گردد. «قرارداد فروش» عبارت است از قراردادي كه بموجب مقررات ماده 12 اين قانون منعقد گردد. «پيمانكار كل» عبارت از شركتي است كه بموجب بند 3 ماده 8 اين قانون اجراي عمليات و انجام تعهدات مقرر در قرارداد پيمانكاري را بر عهده ميگيرد. «پذيره» عبارت است از وجه معيني كه هنگام عقد قرارداد پيش بيني ميشود و يكجا يا بدفعات و در طي مراحلي توسط طرف قرارداد بشركت ملي نفت ايران پرداخت ميگردد. «بخش نفتي» عبارت است از هر يك از تقسيماتي كه شركت ملي نفت ايران بموجب ماده 4 اين قانون براي خشكي و يا مناطق دريائي تعيين كرده باشد. «ناحيه» اعم است از كل يا هر قسمت از ناحيه يا نواحي كه بموجب قراردادي براي اجراي عمليات اكتشاف و توسعه تخصيص داده ميشود.