ماده 1

اصطلاحاتي كه در اين قانون بكار برده شده از نظر اجراي اين قانون بشرح زير تعريف ميشود: الف ـ فرو دگاه: به محلي اطلاق ميشود كه در قلمرو حاكميت دولت ايران احداث شده و آماده فرود، توقف و پرواز هواپيما باشد. ب ـ حداكثر و زن مجاز هواپيما: منظور حداكثر وزن مجاز هواپيما هنگام بلند شدن ميباشد كه در گواهينامه معتبر صلاحيت پرو از هواپيما ذكر شده و در صورتيكه چنين گواهينامه اي در دسترس نباشد، حداكثر وزن مجاز هواپيما همانست كه در نشريه كارخانه سازنده هواپيما يا نشريات معتبر بين المللي (به انتخاب سازمان هواپيمائي كشوري) درج گرديده است. ج ـ روز: فاصله زماني بين طلوع و غرو ب آفتاب در فرو دگاه مربوطه ميباشد د ـ شب: فاصله زماني بين غرو ب و طلوع آفتاب در فرودگاه مربوطه ميباشد. ه ـ ـ توقف: منظور توقف هواپيما در فاصله بين هر فرود و برخاستن ميباشد. و ـ هواپيمائي خصوصي: عبارت از هواپيمائي است كه گواهينامه صلاحيت پرواز آن مشروط بر عدم استفاده هواپيما در حمل و نقل عمومي صادر شده باشد و براي پرو ازهاي خصوصي بدون قصد انتفاع بازرگاني مورد استفاده قرار گيرد. ز ـ پرو از توريستي: پروازي است كه بطور دربست اختصاص بتورهاي مسافربري جهت بازديد از ايران دارد. ح ـ پرواز دانشجوئي: پروازي است كه بطور دربست اختصاص بدانشجويان ايراني دارد.