بمنظور استفادة كامل از وجود نيروي انساني در امر بهداشت و درمان، از تاريخ تصويب اين قانون كليه افراد ايراني فوق ديپلم و بالاتر كه در سال ۱۳۵۸ و بعد از آن، در داخل و يا خارج كشور فارغ التحصيل ميشوند و به اعتبار مدرك تحصيلي يا تخصص خود، در عداد ارائه كنندگان خدمات درماني و بهداشتي قرار ميگيرند و خدمت آنان مورد احتياج وزارت بهداري و بهزيستي اعلام ميشود مكلفند مدت سه سال در مناطق محروم و نيازمند كشور خدمت كنند.
تبصره ۱
كساني كه پيش از سال ۱۳۵۸ در رشته هاي موضوع ماده ۱ اين قانون فارغ التحصيل شده اند در صورت داوطلبي ميتوانند با اجراي خدمت موضوع اين قانون، از مزاياي آن بهره مند شوند.
تبصره ۲
فارغ التحصيلان اناث مشمول، با كسر مدت قانوني خدمت زير پرچم ملزم به انجام خدمت موضوع اين قانون خواهند بود. زنان شوهردار از شمول اين قانون مستثني هستند مگر آنكه خود داوطلب انجام خدمت موضوع اين قانون باشند.