دولت اشغالكننده نميتواند اشخاص مورد حمايت را مجبور بخدمت در نيروهاي مسلح يا نيروهاي كمكي خود كند. هر فشار يا تبليغي بمنظور استخدام داوطلب ممنوع است. دولت اشغالكننده نميتواند اشخاص مورد حمايت را مجبور بكار كند مگر آنكه سن آنها متجاوز از 18 سال باشد آنهم فقط در كارهايي كه خواه براي احتياجات نيروي اشغالكننده يا براي خدمات مربوط به منافع عامه و تغذيه و مسكن و پوشاك و حمل و نقل يا سلامت نفوس كشور اشغال شده لازم باشد. اشخاص مورد حمايت را نميتوان بهيچ كاري كه مستلزم شركت در عمليات جنگي باشد وادار ساخت. دولت اشغالكننده نميتواند اشخاص مورد حمايت را مجبور نمايد كه امنيت تأسيساتي را كه در آنجا كار تحميلي انجام ميدهند بوسيله نيروي قهريه تأمين نمايند. كار فقط در داخل اراضي اشغال شدهاي كه محل اشخاص است اجرا خواهد شد. هر شخصي كه بكار وارد ميشود بايد حتيالامكان در محل عادي كارش نگاهداشته شود. مزد كار عادلانه پرداخته خواهد شد و نوع كار متناسب با استعداد فكري و بدني كارگران خواهد بود. قوانيني كه در كشور اشغال شده راجع بشرايط كارو اقدامات حفاظي منجمله از حيث مزد و مدت كار و وسائل و تعليم مقدماتي و جبران حوادث كار و بيماريهاي حرفهاي مجري است درباره اشخاصمورد حمايت كه بكارهاي مذكور در اين ماده گماشته ميشوند نيز اجرا خواهد گرديد. علي اي نحو كان مصادره كارگر نبايد هرگز منجر به بسيج كارگران تحت اصول نظامي يا نيمه نظامي گردد.
ماده 51
از قانون اجازه الحاق دولت ايران به قراردادهاي معروف به قرارداد ژنو — مصوب 1334/09/30