تفسير 1) - از نظر اين كنوانسيون: الف - « گونههاي مهاجر » به تمام يا هر بخش جغرافيايي جداگانه از جمعيت هر گونه يا زير گونه جانوران وحشي، بخش قابل توجهي از جمعيت گونههايي كه به صورت دورهاي و قابل پيش بيني از فراز محدوده قلمرو ملي يك يا چند كشور عبور ميكنند، اطلاق ميشود. ب - « وضعيت حفاظتي يك گونه مهاجر » به مجموعه عوامل مؤثر بر گونههاي مهاجر اطلاق ميشود كه ممكن است بر توزيع و فراواني دراز مدت آنها اثر گذار باشد. ج - « وضعيت حفاظتي » زماني مطلوب به حساب خواهد آمد كه:
1
اطلاعات مربوط به پويايي جمعيت گونههاي مهاجر نشان دهد كه آنها خودشان را در دراز مدت به عنوان جزئي قابل دوام از زيست بوم (اكو سيستم) حفظ ميكنند.
2
در دراز مدت مسير مهاجرت گونههاي مهاجر نه در حال كاهش يافتن باشد و نه احتمال كاهش پيدا كردن داشته باشد.
3
زيستگاه كافي براي نگهداري جمعيت گونههاي مهاجر در حال حاضر وجود داشته باشد و در آينده قابل پيش بيني و در دراز مدت وجود خواهد داشت.
4
تا اندازهاي كه به صورت بالقوه زيست بومهاي(اكو سيستمهاي) مناسب وجود دارد و تا اندازهاي كه مطابق با مديريت خردمندانه حيات وحش باشد، توزيع و فراواني گونههاي مهاجر به پوشش و سطح تاريخي خود نزديك شود. د - « وضعيت حفاظتي » زماني نامطلوب است كه هر كدام از شرايط ذكر شده در جزء(ج) اين بند تأمين نشود. هـ - « در خطر » در رابطه با يك گونه مهاجر خاص بدين معني است كه آن گونه مهاجر در سراسر يا بخش قابل توجهي از مسير خود در خطر انقراض قرار دارد. و - « مسير مهاجرت » به تمامي مناطق خشكي و آبي اطلاق ميشود كه يك گونه مهاجر در آن سكني گزيده، موقتاً توقف كرده يا از فراز آنها در هر زماني از مسير عادي مهاجرتش عبور ميكند. ز - « زيستگاه » به هر منطقهاي در مسير مهاجرت يك گونه مهاجر اطلاق ميشود كه داراي شرايط مناسب زيستي براي آن گونه باشد. ح - « كشور مسير مهاجرت » براي يك گونه مهاجر خاص به هر كشوري (و در صورت اقتضاء هر طرف متعاهد ديگر موضوع جزء (ك) اين بند) كه بر قسمتي از مسير مهاجرت يك گونه مهاجر اعمال صلاحيت ميكند يا كشور صاحب پرچم كشتيهايي كه خارج از محدوده قلمرو ملي مشغول صيد آن گونه مهاجر ميباشد، اطلاق ميشود. ط - « صيد » به گرفتن، شكار، صيد، اسارت، آزار، كشتن عمدي يا تلاش براي انجام هر عملي از اين قبيل اطلاق ميشود. ي - واژه « موافقتنامه » به موافقتنامه بينالمللي كه در ارتباط با حفظ يك يا چند گونه مهاجر ميباشد، همان گونه كه در مواد (4) و (5) اين كنوانسيون پيش بيني شده، اطلاق ميشود، و ك - « طرف متعاهد » به يك كشور يا هر سازمان وحدت اقتصادي منطقهاي تأسيس شده توسط كشورهاي مستقل اطلاق ميشود كه در زمينه مذاكره، انعقاد و اعمال موافقتنامههاي بينالمللي در خصوص موضوعات مشمول اين كنوانسيون داراي صلاحيت است و اين كنوانسيون در مورد آن لازم الاجراء است . 2) - سازمانهاي وحدت اقتصادي منطقهاي كه طرف متعاهد اين كنوانسيون هستند در مورد موضوعات مشمول صلاحيت خود بايد حقوق مربوط را به نام خود استفاده كنند و وظايفي را كه اين كنوانسيون به كشورهاي عضو آن سازمان محول كرده، انجام دهند. در چنين مواردي كشورهاي عضو اين سازمانها حق ندارند كه از اين حقوق به صورت انفرادي استفاده كنند. 3) - هر جا در اين كنوانسيون اتخاذ تصميم گيري با اكثريت دو سوم يا اتفاق آراء « طرفهاي متعاهد حاضر و رأي دهنده » پيش بيني شده باشد به معني « طرفهاي متعاهد حاضري است كه رأي مثبت يا منفي ميدهند ». طرفهاي متعاهدي كه از رأي گيري امتناع مي ورزند در شمار « طرفهاي متعاهد حاضر و رأي دهنده » براي تعيين اكثريت به حساب نميآيند.