به دولت جمهوري اسلامي ايران اجازه داده مي شود به تشريفات (پروتكل) مورخ 1996(1375) كنوانسيون پيشگيري از آلودگي دريايي ناشي از تخليه پسماند و ساير مواد، مورخ 1972(1351) به گونه اصلاح شده در سالهاي 2006(1385) و 2009(1388) مشتمل بر (29) ماده و سه پيوست (به شرح پيوست) ملحق گردد و اسناد الحاق را نزد امين اسناد توديع نمايد.
تبصره 1
سازمان حفاظت محيط زيست مسؤول اجراي تشريفات (پروتكل) مي باشد و تغيير آن بر عهده دولت است.
تبصره 2
با توجه به بند (5) ماده (16)، هرگاه دولت جمهوري اسلامي ايران يكي از طرفهاي اختلاف در تفسير يا اجراي بند (1) يا (2) ماده (3) باشد، رضايت آن، قبل از حل و فصل اختلاف از طريق روشهاي داوري پيش بيني شده در پيوست (3) لازم خواهد بود.
تبصره ۳
ارجاع به داوري موضوع تشريفات (پروتكل) توسط دولت جمهوري اسلامي ايران منوط به رعايت قوانين و مقررات مربوط است.
تبصره 4
رعايت اصل هفتاد و هفتم (77) قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران براي هر گونه اصلاح تشريفات (پروتكل) و پيوست هاي آن در اجراي مواد (21) و (22) آن الزامي است.
تبصره ۵
در اجراي ماده (۱۶) اين تشريفات (پروتكل) رعايت اصل يكصد و سي و نهم (۱۳۹) قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران الزامي است. تشريفات (پروتكل) مورخ ۱۹۹۶(۱۳۷۵) كنوانسيون پيشگيري از آلودگي دريايي ناشي از تخليه پسماند و ساير مواد، مورخ ۱۹۷۲(۱۳۵۱)(به گونه اصلاح شده در سال ۲۰۰۶ برابر ۱۳۸۵ و سال ۲۰۰۹ برابر با ۱۳۸۸) طرف هاي متعاهد اين تشريفات (پروتكل)، با تأكيد بر نياز به حفاظت محيط زيست دريايي و به منظور ترويج استفاده پايدار و حفظ منابع دريايي، در اين رابطه، با توجه به دستاوردهاي حاصله در چارچوب كنوانسيون پيشگيري از آلودگي دريايي ناشي از تخليه پسماند و ساير مواد، مورخ 1972 (1351) و به ويژه حركت تكاملي به سوي راهكارهاي مبتني بر احتياط و پيشگيري، همچنين با اشاره به مشاركت در اين ارتباط بوسيله اسناد تكميلي ملي و منطقه اي با هدف حفاظت محيط زيست دريايي كه نيازها و شرايط ويژه آن مناطق و كشورها را در نظر گيرد، با تأكيد مجدد بر ارزش رويكرد جهاني به اين موضوعات و به ويژه اهميت ادامه همكاري و مشاركت بين طرف هاي متعاهد در اجراي كنوانسيون و تشريفات (پروتكل)، با تصديق اين كه اتخاذ اقدامات سختگيرانهتر در سطح ملي يا منطقه اي در ارتباط با پيشگيري و حذف آلودگي محيط زيست دريايي ناشي از تخليه در دريا مي تواند مطلوب تر از اقدامات پيش بيني شده در كنوانسيون هاي بين المللي يا ساير انواع موافقت ها در مقياس جهاني باشد، با در نظر گرفتن موافقت ها و فعاليت هاي مرتبط بين المللي به ويژه كنوانسيون سازمان ملل متحد درباره حقوق درياها، مورخ 1982 (1361)، اعلاميه ريو درباره محيط زيست و توسعه و دستور كار شماره (21)، همچنين با تصديق منافع و ظرفيت هاي كشورهاي در حال توسعه و به ويژه كشورهاي كوچك جزيره اي در حال توسعه، با اعتقاد به اينكه فعاليت بين المللي بيشتر جهت پيشگيري، كاهش و در صورت امكان حذف آلودگي دريايي ناشي از تخليه، مي تواند و بايد بدون تأخير جهت حفظ و حراست از محيط زيست دريايي انجام پذيرد و مديريت فعاليتهاي انساني به نحوي كه زيست بوم دريايي قادر به ادامه استفاده هاي مجاز از دريا و همچنين برآوردن نيازهاي نسلهاي كنوني و آينده باشد، به قرار زير موافقت نمودند: