ماده 2

اصطلاحات مورد استفاده در اين موافقت نامه در معاني زير به كار مي روند: «حمل و نقل بين المللي جاده اي» حمل بار يا مسافر از طريق وسايل نقليه با عبور از مرز كشور و (يا) از قلمرو كشور يكي از طرف ها؛ «متصدي حمل» شخص حقوقي يا حقيقي كه در كشور يكي از طرف ها ثبت شده و مجاز است كه بر اساس قوانين كشورهاي آن طرف، حمل و نقل بين المللي جاده اي را انجام دهد؛ «راننده» شخصي حقيقي است كه از طرف سازمان هاي صلاحيت دار كشور، براي راندن وسيله نقليه مجاز مي باشد؛ «گواهينامه رانندگي» مدركي است كه توسط سازمان صلاحيت دار كشور جهت اعطاي حق راندن وسيله نقليه به راننده، صادر مي شود؛ «مجوز» مدركي صادره توسط سازمان صلاحيت دار طرفي است كه حق استفاده از خاك خودش را جهت انجام حمل و نقل بين المللي جاده اي به وسايل نقليه اي مي دهد كه در كشور ديگري به ثبت رسيده اند؛ «مجوز ويژه» مجوز با قابليت يك بار استفاده براي وسايل نقليه متصدي حمل يكي از طرف ها كه داراي محموله سنگين، با ابعاد بزرگ يا خطرناك مي باشد كه اين مجور توسط طرف ديگر بر اساس قوانين ملي براي عبور آن وسايل از خاك خود صادر مي شود؛ «وسايل نقليه» حامل مسافر، اتوبوس يا به عبارتي وسيله نقليه اي است براي حمل مسافر با 9 صندلي شامل صندلي راننده از جمله وسيله نقليه اي كه داراي يدك كش براي حمل بار مسافر هستند كه جهت انتقال به كشور طرفي كه قوانين آن ها استفاده از اين يدك كش ها را منع نمي كنند، مورد استفاده قرار مي گيرند. «وسايل نقليه» حامل بار، به وسايل نقليه موتوري گفته مي شود كه براي حمل بار طراحي و ساخته شده كه شامل خودروهاي باري، خودروي باري به همراه يدك كش، كشنده و كشنده با نيمه يدك كش مي شود.