زمينه هاي اصلي همكاري با توجه به تهديدات مندرج در ماده 2 اين موافقت نامه، طرف ها، نمايندگان مجاز آن ها و همچنين مقام هاي ذي صلاح طرف ها كه طبق ماده 5 اين موافقت نامه تعيين شده اند، در تضمين امنيت اطلاعات بين المللي در زمينه هاي اصلي زير همكاري خواهند نمود: 1) تعريف، هماهنگي و اجراي اقدامات مشترك لازم در زمينه تضمين امنيت اطلاعات بين المللي؛ 2) ايجاد نظام نظارت و واكنش مشترك به تهديدات نوظهور در اين زمينه؛ 3) تدوين اقدامات مشترك براي توسعه مفاد حقوق بين الملل به منظور ايجاد محدوديت در گسترش و استفاده از سلاح هاي اطلاعاتي كه ظرفيت دفاعي، امنيت ملي و امنيت عمومي را تهديد مي كند؛ 4) مقابله با تهديدات مربوط به استفاده از فناوري اطلاعات و ارتباطات براي اهداف تروريستي؛ 5) مبارزه با جرايم سايبري؛ 6) استفاده از تخصص، تحقيق و ارزيابي در زمينه امنيت اطلاعات لازم براي اهداف اين موافقت نامه؛ 7) ترويج امنيت، عمليات پايدار و بين المللي سازي مديريت شبكه جهاني رايانه ( اينترنت)؛ 8) تضمين امنيت اطلاعات ساختارهاي مهم طرف ها؛ 9) توسعه و اجراي اقدامات مشترك موجد اعتماد براي تضمين امنيت اطلاعات بين المللي؛ 10) توسعه و اجراي سياست ها و رويه هاي سازماني و فني منسجم براي اجراي امضاي الكترونيكي (ديجيتال) و حفاظت از دادهها در تبادل اطلاعات فرامرزي؛ 11) تبادل اطلاعات در مورد قوانين طرف ها در مورد مسائل امنيت اطلاعات؛ 12) بهبود چهارچوب حقوقي بين المللي و ساز و كارهاي عملي همكاري طرف ها در تضمين امنيت اطلاعات بين المللي؛ 13) ايجاد شرايط همكاري بين مقام هاي ذي صلاح طرف ها به منظور اجراي اين موافقت نامه؛ 14) تعامل در سازمان ها و مجامع بين المللي در مورد مشكلات تضمين امنيت اطلاعات بين المللي؛ 15) تبادل تجربه، آموزش متخصصان، برگزاري جلسات كاري، فراهمايي ها (كنفرانس ها)، هم انديشي ها (سمينارها) و ساير مجامع نمايندگان مجاز و كارشناسان طرف ها در زمينه امنيت اطلاعات؛ 16) تبادل اطلاعات در مورد مسائل مربوط به همكاري در زمينه هاي اساسي مندرج در اين ماده. با توافق متقابل، طرف ها يا مقام هاي ذي صلاح آنها مي توانند زمينه هاي همكاري ديگري را تعيين كنند.
ماده 3
از قانون الحاق دولت جمهوري اسلامي ايران به سازمان همكاري شانگهاي — مصوب 1401/11/04