ماده 5
1
هر يك از كشورهاي متعاهد ميتواند از دادگاه يا مرجع ذيصلاح ديگر كشور متعاهد ديگر بخواهد دستور اعاده شي فرهنگي را كه بطور غيرقانوني از سرزمين كشور درخواست كننده خارج شده، صادر نمايد.
2
شي فرهنگي كه با اهدافي از قبيل شركت در نمايشگاه، انجام تحقيقات يا بازسازي طبق مجوز صادره براساس قوانين ناظر بر خروج آن در جهت حمايت از ميراث فرهنگي بطور موقت از سرزمين كشور درخواست كننده خارج ميشود و طبق شرايط آن مجوز اعاده نميگردد به عنوان شيئي كه بطورغيرقانوني خارج شده تلقي ميشود.
3
دادگاه يا مرجع ذيصلاح ديگر كشوري كه از آن صدور حكم اعاده يك شي فرهنگي غيرقانوني خارج شده درخواست ميشود در صورتي اقدام به اين امر ميكند كه كشور درخواست كننده ثابت نمايد آن شي اهميت فرهنگي بسيار زيادي براي آن كشور دارد و انتقال آن شي از سرزمين آن موجب وارد آمدن آسيب قابل ملاحظهاي به يك يا چند مورد از موارد زير شده است: الف - حفظ فيزيكي شي يا موقعيت آن.
ب
تماميت شيئي كه خود بخشي از يك مجموعه است.
ج
حفظ اطلاعاتي از قبيل علمي يا تاريخي. د - موارد استفاده سنتي يا مذهبي شي توسط يك قبيله يا جامعه بوميان.
4
هر درخواستي كه طبق بند (1) اين ماده صورت ميگيرد ميبايست شامل يا به انضمام اطلاعات حقيقي يا حقوقي باشد كه به دادگاه يا مرجع ذيصلاح ديگر كشور مورد خطاب در تعيين حصول شرايط بندهاي (1) تا (3) كمك كند.
5
هر درخواست اعاده ميبايست ظرف سه سال پس از محرز شدن محل شي فرهنگي و هويت دارنده آن براي كشور درخواست كننده و در هر صورت ظرف مدت 50 سال از تاريخ خروج آن يا از تاريخي كه شي ميبايست طبق مجوز مذكور در بند (2) اين ماده اعاده شود، ارائه گردد.