حل و فصل اختلافات:
1
در صورت بروز اختلاف بين دولتهاي عضو يا بين يك دولت عضو و آژانس در رابطه با تفسير يا اجراي اين كنوانسيون، طرفهاي اختلاف به منظورحل و فصل آن از طريق مذاكره يا هر طريق مسالمتآميز ديگري كه براي حل اختلاف مورد قبول آنها باشد، با يكديگر مشورت خواهند نمود.
2
چنانچه اختلافي از اين قبيل بين دولتهاي عضو ظرف يك سال از تاريخ تقاضاي مشورت به موجب بند (1) قابل حل و فصل نباشد، بنا به تقاضايهر يك از طرفها، اختلاف مزبور به داوري و يا ديوان بينالمللي دادگستري براي تصميمگيري ارجاع خواهد گرديد. در صورتي كه اختلافي به داوري ارجاع گردد اگر ظرف شش ماه از تاريخ تقاضا، طرفهاي اختلاف قادر به توافق در مورد تركيب هيأت داوري نگردند، هر يك از آنها ميتواند از رئيس ديوان بينالمللي دادگستري يا دبير كل سازمان ملل متحد درخواست تعيين يك يا چند داور را بنمايد. در مواردي كه تقاضاهاي متعارضي از سوي طرفهاي اختلاف ارسال گردد، تقاضائي كه به دبير كل سازمان ملل متحد تقديم گرديده، داراي اولويت خواهد بود.
3
هر دولتي ميتواند به هنگام امضاء، تنفيذ، پذيرش، تصويب يا الحاق به اين كنوانسيون، اعلام كند كه خود را ملزم به رعايت يك يا هر دو روش حل اختلاف كه در بند (2) پيش بيني گرديده است، نميداند، ساير دولتهاي عضو ملزم به رعايت تشريفات حل اختلاف پيشبيني شده در بند (2) درارتباط با دولت عضوي كه اعلاميه مزبور براي آن معتبر و مجري است نخواهند بود.
4
دولت عضوي كه اعلاميهاي طبق بند (3) صادر نموده است ميتواند در هر موقع انصراف از آن را به «امين اسناد» اعلام نمايد.