مرور زمان در مورد دعوي ناشي از قرارداد حمل و نقل: بند 1 - دعواي ناشي از قرارداد حمل و نقل بعد از يكسال مشمول مرور زمان ميگردد معذالك اگر دعوا مربوط بموارد زير باشد مدت مرور زمان دو سال است: الف - دعوا بر اساس خسارت ناشي از تدليس باشد.
ب
دعوا بر اساس قاچاق باشد. بند 2 - مدت مرور زمان بشرح زير شروع ميشود: الف - براي دعاوي مربوط بغرامات تأخير در تحويل كسري يا معيوب بودن از روزي كه توشه تحويل شده است. ب - براي دعاوي مربوط بغرامات مفقود شدن تمام توشه از روز چهاردهم پس از انقضاء مهلتي كه در ماده 20 بند 2 پيش بيني شده است. ج - براي دعاوي مربوط بپرداخت يا استرداد كرايه حمل و مخارج فرعي و اضافي ديگر همچنين براي دعاوي مربوط برسيدگي به بدي اجراء تعرفه يا اشتباه در محاسبه از روز پرداخت و اگر پرداختي نشده باشد از روزي كه ميبايستي اين پرداخت بعمل آمده باشد. د - براي دعاوي مربوط بپرداخت حقوق گمركي اضافي كه بوسيله گمرك يا ساير مقامات اداري ادعا ميشود از روز مطالبه گمرك و يا اين مقامات. و - براي ساير دعاوي مربوط به حمل و نقل مسافر از روز انقضاء مدت اعتبار بليط و روزي كه بعنوان شروع مدت مرور زمان تعيين شده است جزء مهلت منظور نميشود. بند 3 - در مورد اعتراض اداري كه براي راه آهن طبق ماده 37 ارسال شده باشد مرور زمان تا روزي كه راه آهن ادعا نامه را كتباً رد نكرده و ضمائم ملحقه آنرا مسترد ننموده است معلق ميماند. در صورت پذيرش قسمتي از اعتراض مرور زمان فقط شامل قسمت باقيمانده كه مورد اختلاف است ميشود. اثبات وصول ادعا نامه و يا جواب آن و يا استرداد ضمائم آن بعهده طرفي است كه ادعا نامه را تعقيب مينمايد. ادعا نامههاي بعدي مربوط بهمان موضوع مرور زمان را معلق نميكند. بند 4 - دعواي مشمول مرور زمان ديگر قابل تعقيب نميباشد حتي بصورت دعواي متقابل يا اعتراض شخص ثالث. بند 5 - با رعايت مقررات فوقالذكر تعليق يا قطع مرور زمان تابع قوانين و مقررات كشوري است كه دعوا در آنجا مورد رسيدگي قرار ميگيرد.