حل و فصل اختلافات
1
هر اختلاف ميان دو يا چند طرف كه مربوط به تفسير يا اجراء موافقتنامه گردد و طرفهاي اختلاف قادر به حل و فصل آن از طريق مذاكره يا مشاوره نباشند، چنانچه هركدام از طرفهاي اختلاف درخواست نمايد، براي مصالحه به يك يا چند مصالحه گر كه با توافق متقابل طرفهاي اختلاف انتخاب مي شوند، ارجاع خواهد شد. چنانچه طرفهاي اختلاف ظرف سه ماه پس از درخواست مصالحه در مورد انتخاب مصالحه گر يا مصالحه گرها به توافق نرسند، هريك از طرفهاي مزبور مي تواند از دبيركل سازمان ملل متحد بخواهد كه يك مصالحه گر مستقل را منصوب نمايد تا اختلاف به وي ارجاع گردد.
2
توصيه مصالحه گر يا مصالحه گرهايي كه طبق بند(1) اين ماده منصوب شده اند، هر چند از نظر ماهيتي جنبه الزام آور ندارد، پايه بررسي مجدد توسط طرفهاي اختلاف خواهد شد.
3
طرفهاي اختلاف با توافق متقابل، مي توانند از پيش توافق كنند كه توصيه مصالحه گر يا مصالحه گرها را الزاماً قبول كنند.
4
بندهاي (1)، (2) و (3) اين ماده به گونهاي تفسير نخواهد شد كه ديگر اقدامات حل و فصل اختلاف كه متقابلاً بين طرفهاي اختلاف توافق شده، در نظر گرفته نمي شود.
5
هر كشور مي تواند، در زمان توديع سند تنفيذ، پذيرش، تصويب يا الحاق، حق شرطي را كه بيانگر عدم التزام خود به مفاد اين ماده در خصوص مصالحه است،در نظر بگيرد. ساير طرفها در قبال هر طرفي كه چنين حق شرطي را در نظر گرفته است، نسبت به مفاد اين ماده در مورد مصالحه پايبند نخواهند بود.