ماده 18

1 - كار قهري يا اجباري كه منظور آن انتقال اشخاص يا حمل اثاثيه و بار و كالاي ايشان باشد مانند باربري و پاروزني بايد هر چه زودتر‌ملغي گردد و تا موقعي كه ملغي نشده بايد مقرراتي مشتمل بر نكات زير تدوين گردد: ‌ الف ) از اين قسم خدمات فقط بمنظور تسهيل نقل و انتقال مأموريت دولتي در حين انجام وظيفه رسمي و حمل اثاثيه آنان تنها در موارد بسيار‌ضروري و فوري در مورد اشخاص ديگر استفاده بعمل خواهد آمد. ب ) فقط افرادي بانجام اين قبيل خدمات گمارده خواهند شد كه قبلا مورد معاينه پزشكي قرار گرفته و استعداد ايشان جهت انجام كارهاي مزبور‌گواهي شده باشد در صورت عدم امكان معاينه پزشكي شخصي كه كارگران را باين قبيل كارها واميدارد بايد قبلا اطمينان حاصل نمايد كه داراي‌ قدرت و استعداد جسماني لازم بوده و هيچگونه بيماري واگيردار مبتلي نميباشند. ج ) حداكثر وزن باري كه حمل ميشود قبلا تعيين شده باشد. د ) حداكثر راهي كه پيموده ميشود قبلا معين باشد. ه ـ ) قبلا معلوم شده باشد كه حداكثر چند روز در سال از اين قبيل كارهاي و خدمات ميتوان بكارگران تحميل نمود. و ) - قبلا معلوم شده باشد كه چه اشخاصي حق دارند كارگران را باين قبيل خدمات بگمارند و حدود استفاده از اين حق كدام است. 2 - هنگام تعيين كفيات مذكور در بندهاي ج - د – هـ - و - فوق‌الذكر مقامات صلاحيتدار بايد عوامل مختلف و مخصوصاً استعداد جسماني اهالي آن ‌محل وضع طرق و شوارع و شرائط تعليم هر ناحيه را كاملا در نظر گرفته بآن توجه داشته باشند. 3 - از اين گذشته مقامات صلاحيتدار بايد ترتيباتي اتخاذ نمايند كه حداكثر مسافتي كه در يك روز طي مي‌شود بطور متوسط از مدت يك روز كار‌8 ساعته تجاوز ننمايد. البته در تعيين اين مسافت نه تنها وزن محموله و مسافت بلكه وضع راه و شرائط موسمي و ساير عوامل مؤثر بايد مورد ‌توجه قرار گيرند چنانچه كارگران مجبور باشند مسافت زيادتري را بپيمايند بايد بابت اين مسافت اضافي دستمزد بميزان بالاتر پرداخت گردد.