ماده 27

مساعدت براي وصول: 1 - مقامهاي صلاحيتدار دو دولت متعاهد تعهد مي‌كنند در مورد وصول ماليات به انضمام هزينه‌هاي مالي، هزينه‌ها و مجازاتهاي مدني مرتبط با اين‌گونه مالياتها كه در اين ماده به عنوان «‌مطالبه بدهي مالياتي» ناميده خواهد شد، با يكديگر مساعدت كنند. 2 - درخواست مساعدت از طرف مقام صلاحيتدار يك دولت متعاهد براي «‌مطالبه بدهي مالياتي» بايد با گواهينامه ‌اي از طرف آن مقام مبني بر اينكه ‌طبق قوانين آن دولت اين مطالبه بدهي مالياتي به قطعيت رسيده است، باشد. از لحاظ اين ماده ، «‌مطالبه بدهي مالياتي» وقتي قطعي خواهد بود كه يك ‌دولت متعاهد طبق قوانين داخلي خود حق وصول اين «‌مطالبه بدهي مالياتي» را داشته باشد و مؤدي مالياتي هيچ نوع حقي براي جلوگيري از وصول آن‌نداشته باشد. 3 - «‌مطالبه بدهي مالياتي» يك دولت متعاهد كه وصول آن را مقام صلاحيتدار دولت متعاهد ديگر پذيرفته است، همانند «‌مطالبه بدهي مالياتي» خود آن‌دولت كه به قطعيت رسيده است، توسط آن دولت متعاهد ديگر مطابق قوانين مربوط به وصول مالياتهاي آن دولت ديگر وصول خواهد شد. 4 - مبالغ وصول شده توسط مقام صلاحيتدار يك دولت متعاهد به موجب اين ماده، به مقام صلاحيتدار دولت متعاهد تقديم خواهد شد. مع ذلك جز‌در مواردي كه مقامات صلاحيتدار دولتهاي متعاهد به گونه ديگري توافق نمايند، مخارج معمولي هزينه شده براي مساعدت در وصول، بر عهده دولت ‌متعاهد اول خواهد بود و هر گونه مخارج فوق‌العاده هزينه شده بر عهده دولت متعاهد ديگر خواهد بود. 5 - هيچگونه مساعدتي براي «‌مطالبه بدهي مالياتي» يك دولت متعاهد به موجب اين ماده، در مورد مؤدي مالياتي كه «‌مطالبه بدهي مالياتي» وي مرتبط‌با مدتي باشد كه طي آن مؤدي مزبور مقيم دولت متعاهد ديگر بوده است، انجام نخواهد شد. 6 - عليرغم مقررات ماده (2) (‌مالياتهاي موضوع موافقتنامه)، مقررات اين ماده شامل كليه مالياتهاي وصول شده توسط يا از طرف يك دولت متعاهد‌خواهد شد. 7 - مقررات اين ماده چنين تعبير نخواهد شد كه هريك از دو دولت متعاهد را وادار سازد اقدامات اداري كه ماهيتا« متفاوت از آنچه در وصول مالياتهاي‌خود معمول مي‌دارد يا مغاير با سياست عمومي (‌نظم عمومي) آن دولت باشد بكار برد.