حل و فصل اختلافات
1
هر اختلاف ميان دويا چند طرف كه مربوط به تفسيريا به كارگيري اين موافقتنامه گردد و طرفهاي اختلاف قادر به حل و فصل آن از طريق مذاكره يا مشاوره نباشند، چنانچه هر يك از طرفهاي اختلاف درخواست نمايد؛ براي مصالحه، به يك يا چند مصالحه گر كه با توافق متقابل طرفهاي اختلاف انتخاب مي شوند، ارجاع خواهد شد. چنانچه طرفهاي اختلاف ظرف مدت سه ماه پس از درخواست مصالحه در مورد انتخاب مصالحه گر يا مصالحه گرها به توافق نرسند، هريك از طرفهاي مزبور مي تواند از دبير كل سازمان ملل متحد بخواهد كه يك مصالحه گر را منصوب نمايد تا اختلاف به وي ارجاع گردد.
2
توصيه مصالحه گر يا مصالحه گرهايي كه طبق بند (1) اين ماده منصوب شده اند، هر چند جنبه الزام آور ندارد، پايه بررسي مجدد طرفهاي اختلاف خواهد شد.
3
با توافق متقابل، طرفهاي اختلاف مي توانند از پيش توافق كنند كه توصيه مصالحه گر يا مصالحه گرها را الزاماً قبول كنند.
4
بندهاي (1)، (2) و (3) اين ماده چنين تلقي نخواهد شد كه ديگر اقدامات حل و فصل اختلاف كه متقابلاً بين طرفهاي اختلاف توافق شده، در نظر گرفته نمي شود.
5
هر كشور مي تواند، در زمان امضاء قطعي يا توديع سند تنفيذ ، پذيرش، تصويب يا الحاق، حق شرطي را كه بيانگر عدم التزام خود به مفاد اين ماده در خصوص مصالحه است، در نظر بگيرد. ساير طرفها در قبال هر طرفي كه چنين حق شرطي را در نظر گرفته است، نسبت به مفاد اين ماده در مورد مصالحه پايبند نخواهند بود.