ماده ۱

تعاريف از نظر اين موافقتنامه معاني اصطلاحات به‌ كار رفته به شرح زير خواهد بود: ۱ - اصطلاح «سرمايه‌ گذاري» عبارت از هر نوع دارايي از جمله موارد زير است كه توسط سرمايه‌ گذاران يك طرف متعاهد در قلمرو طرف متعاهد ديگر و طبق قوانين و مقررات طرف متعاهد اخير به‌ كار گرفته شود: الف - اموال منقول و غيرمنقول و نيز حقوق اموال مربوط به آنها، ب - سهام يا هرگونه مشاركت در سرمايه شركتها، پ - حق نسبت به پول يا هر عمليات مربوط به سرمايه‌ گذاري كه داراي ارزش مالي باشد، ت - حقوق مالكيت معنوي به ويژه از قبيل، حق تأليف، حق اختراع، حق اختراع با مدت محدود، طرحها يا نمونه‌ هاي صنعتي، علائم و اسامي تجاري و دانش فني، ث - حقوقي كه به موجب قانون يا قرارداد طبق قوانين و مقررات طرف متعاهد اخير اعطاء شده باشد مانند حقوق مربوط به اكتشاف، توسعه، استخراج و بهره ‌برداري از منابع طبيعي هرگونه تغيير در شكل يك سرمايه‌ گذاري مادامي كه اين تغييرات مغاير با قوانين و مقررات طرف متعاهد اخيرالذكر نباشد تأثيري در ماهيت آن به ‌عنوان سرمايه‌ گذاري نخواهد داشت. ۲ - اصطلاح «سرمايه‌ گذار» در مورد هر يك از طرفهاي متعاهد به معني زير است: الف - اشخاص حقيقي كه به موجب قوانين و مقررات آن طرف متعاهد، اتباع آن دولت به ‌شمار آيند و تابعيت دولت طرف متعاهدي كه سرمايه‌ گذاري‌ ها در قلمرو آن صورت پذيرفته را دارا نباشند. ب - اشخاص حقوقي كه به موجب قوانين و مقررات آن طرف متعاهد تأسيس شده و مركز اداره آنها در قلمرو طرف متعاهد مزبور قرار داشته ‌باشد. ۳ - اصطلاح «عوايد» به معني وجوهي است كه از سرمايه‌ گذاري حاصل شده باشد از جمله سود حاصل از سرمايه‌ گذاري، سود سهام، كارمزد و حق‌ الامتياز ۴ - اصطلاح «قلمرو يك طرف متعاهد» به معني قلمرو جمهوري اسلامي ايران يا قلمرو فدراسيون روسيه، حسب مورد مي‌ باشد. ۵ - اصطلاح «قوانين و مقررات يك طرف متعاهد» به معني قوانين يا مقررات جمهوري اسلامي ايران يا قوانين و مقررات فدراسيون روسيه، حسب مورد مي‌ باشد.