أخذ شهادت در كشور درخواستشونده 1 ـ با توجه به درخواست ارسالي براي معاضدت، در مواردي كه قرار باشد شخص خاصي در كشور درخواستشونده شهادتي را به منظور استفاده در جلسات دادرسي در كشور درخواستكننده ارائه نمايد:
الف
طرفين جريان دادرسيهاي مزبور، نمايندگان قانوني ايشان يا نمايندگان كشور درخواستكننده، ميتوانند با توجه به قوانين كشور درخواستشونده، در جلسات حضور يابند و از شخصي كه شهادت ميدهد پرسشهايي به عمل آورند، صرفنظر از اين كه بازجوييهايي كه شهادت مذكور قرار است در مورد آنها أخذ شود، انجام شده يا نشده باشد.
ب
كشور درخواستكننده ميتواند سؤالات خاصي را كه بايد از آن شخص شود، تعيين كند. 2 ـ شخصي كه قرار است شهادتي را با توجه به مفاد درخواست مزبور در كشور درخواستشونده ادا نمايد، ميتواند در موارد زير از دادن شهادت خودداري كند:
الف
قوانين آن كشور اجازه داده يا ملزم كرده باشد كه شخص مذكور از اداي شهادت خودداري كند.
ب
قوانين كشور درخواستكننده اجازه داده يا ملزم كرده باشد كه شخص مذكور از اداي شهادت خودداري كند. 3 ـ هرگاه شخصي ادعا كند كه حق يا الزام خاصي داير بر خودداري از اداي شهادت بر طبق قوانين كشور درخواستكننده وجود دارد، كشوري كه شخص در آن حضور دارد با توجه به مراتب فوق، به گواهي صادره توسط مقام صلاحيتدار كشور درخواستكننده به عنوان مدرك وجود يا عدم وجود چنين حق يا الزامي استناد خواهد كرد. 4 ـ هرگاه گواهي مذكور در بند(3) نشان دهد كه در دادرسيهاي كيفري در كشور درخواستكننده ميتوان شخص را وادار به اداي شهادت موردنظر نمود، اين شهادت أخذ خواهد شد.