ماده 7

احضار شهود، زيان ديدگان، نمايندگان آنها و كارشناسان 1 - درصورت ضرورت شهود، زيان ديدگان، نمايندگان آنها و كارشناساني كه درقلمرو طرف متعاهد ديگر سكونت دارند، مي توانند براي تحقيقات اوليه يا محاكمه به قلمرو طرف متعاهدي كه پرونده در آنجا مطرح است احضار شوند. 2 - شهود، زيان ديدگان، نمايندگان آنها وكارشناسان كه براساس احضاريه تحويل داده شده به مراجع قضائي طرف درخواست شونده، در مراجع قضائي طرف متعاهد درخواست كننده حاضر شده اند، صرف نظر از تابعيتشان بابت هر عمل ارتكابي در كشور محل اقامتشان كه مربوط به قبل از تاريخ ورود به كشور طرف درخواست كننده باشد، قابل پيگرد ازلحاظ كيفري يا اداري نبوده و نمي توان آنها را از اين بابت بازداشت يا مجازات كرد. اين اشخاص در رابطه با شهادت و اظهارنظر كارشناسي خود در پرونده هاي كيفري، قابل پيگيرد كيفري يا اداري يا مجازات نمي باشند. 3 – افراد مندرج در بند(2) اين ماده چنانچه قلمرو كشور درخواست كننده را درعرض يك هفته بعد از اين كه مرجع قضائي تحقيق كننده اجازه خروج از كشور را به آنها بدهد ترك نكنند، درحالي كه قادر به ترك آنجا بوده اند، از حمايتهاي مقرر در اين ماده برخوردار نخواهند شد. مدت زماني كه اين افراد نتوانند به دلايل خارج از اختيار خود قلمرو طرف متعاهد درخواست كننده را ترك كنند جزء مهلت مقرر در اين بند محسوب نمي شود. 4 - كارشناسان و درصورت درخواست، شهود، زيان ديدگان و نمايندگان آنها كه توسط طرف متعاهد ديگر احضار شده اند، حق مطالبه مخارج سفر و اقامت در خارج و جبران عدم دريافت دستمزد در محل كار در ايام سفر را از مرجع احضاركننده دارند. علاوه بر اين كارشناسان مي توانند براي انجام كارشناسي، حق الزحمه نيز دريافت كنند. مبالغي كه به شخص احضارشونده تعلق مي گيرد، بايد در احضاريه قيد شود. درصورت درخواست احضارشوندگان، طرف متعاهد احضاركننده پيش پرداخت لازم براي تأمين هزينه سفر را پرداخت خواهد نمود. 5 - احضار زيان ديدگان، شهود يا كارشناسان ساكن در قلمرو يكي از طرفين متعاهد توسط مرجع قضائي طرف متعاهد ديگر، نبايد همراه با تهديد به جلب درصورت عدم حضور در نهاد مذكور باشد.