انصراف
1
هر يك از طرفهاي متعاهد مي تواند در هر زمان پس از تاريخي كه اين پروتكل براي آن دولت لازم الاجراء مي گردد از آن انصراف دهد.
2
انصراف از طريق توديع سندي نزد دبير كل سازمان اعتبار خواهد يافت.
3
انصراف پس از انقضاء مدت دوازده ماه يا هر مدت طولاني تري كه در خود سند قيد شده باشد، از تاريخ توديع سند نزد دبير كل سازمان مؤثر خواهد بود.
4
انصراف از كنوانسيون مسؤوليت (1992) به منزلة انصراف از اين پروتكل تلقي خواهد شد. انصراف از اين پروتكل از تاريخي مؤثر خواهد بود كه در آن انصراف از پروتكل (1992) جهت اصلاح كنوانسيون مسؤوليت (1992) مطابق ماده (16) آن پروتكل اثر مي يابد.
5
هر يك از دولتهاي متعاهد به اين پروتكل كه از كنوانسيون صندوق (1971) و كنوانسيون مسؤوليت (1969) مطابق مقررات ماده (31) انصراف نداده باشد، پس از انقضاء دوازده ماه از انقضاء مهلت شش ماهه مذكور در آن ماده، خارج شده از اين پروتكل محسوب خواهد شد. از تاريخي كه در آن، موارد انصراف پيش بيني شده در ماده (31) اثر پيدا مي كند، هر يك از دولتهاي متعاهد به اين پروتكل كه سند تصويب، پذيرش، تأييد يا الحاق به كنوانسيون مسؤوليت (1969) را توديع كند، از تاريخ اثر پيدا كردن سند مزبور، خارج شده از اين پروتكل تلقي خواهد گرديد.
6
در روابط ميان دولتهاي متعاهد به اين پروتكل، انصراف هر يك از آنها از كنوانسيون صندوق (1971) طبق ماده (41) آن كنوانسيون تحت هيچ شرايطي به عنوان انصراف آنها از كنوانسيون صندوق (1971) به صورت اصلاح شده توسط اين پروتكل تفسير نخواهد شد.
7
قطع نظر از انصراف هر يك از دولت هاي متعاهد از اين پروتكل به موجب اين ماده، هر يك از مفاد اين پروتكل در رابطه با تعهد به پرداخت حق عضويت طبق ماده (10) كنوانسيون صندوق (1971) به صورت اصلاح شد توسط اين پروتكل درخصوص سانحه اي كه مشمول بند 2(ب) ماده (12) آن كنوانسيون اصلاح شده مي باشد و پيش از اثر پيدا كردن انصراف از پروتكل اتفاق مي افتد، كماكان مجري خواهد بود.