1 - در مورد خسارات ناشيه از تأخير در حمل مسافر يا لوازم شخصي در صورتيكه متصدي حمل و نقل ثابت كند كه او و مستخدمين وعاملين او كليه تدابير ضروري را براي اجتناب از وقوع خسارت اتخاذ نمودهاند و يا آنكه اتخاذ چنين تدابيري براي آنان امكانپذير نبوده است ازمسئوليت مربوطه مبري خواهند بود. 2 - در مورد خسارت حاصله از انهدام، فقدان يا معيوب شدن كالا يا تأخير در حمل آن در صورتيكه متصدي حمل و نقل ثابت نمايد كه او ومستخدمين و عاملين او كليه تدابير ضروري را براي اجتناب از وقوع خسارت اتخاذ نمودهاند و يا آن كه اتخاذ چنين تدابيري براي آنان امكانپذير نبودهاست از مسئوليت مبري خواهند بود. ماده هفتم - ماده 21 كنوانسيون حذف و متن ذيل جايگزين آن ميگردد. ماده 21 - چنانچه متصدي حمل و نقل ثابت نمايد كه وقوع خسارت بسبب مسامحه - غفلت يا خطاي ديگر شخصي كه خواستار جبران خسارتميباشد صورت گرفته و يا اعمال مزبور در وقوع اين خسارت مؤثر بودهاند تمامي يا قسمتي از مسئوليت متصدي حمل و نقل در قبال چنين شخصي تاحدي كه خسارت حاصله بر اثر مسامحه - غفلت يا خطاي ديگر وي حادث گرديده يا عوامل مذكور در حدوث آن مؤثر شده باشند منتفي خواهدگرديد. وقتي بدليل فوت يا آسيب بدني مسافر مطالبه جبران خسارت توسط شخصي غير از خود مسافر بعمل آيد و متصدي حمل و نقل ثابت نمايد كه خسارت مورد بحث در نتيجه مسامحه غفلت يا خطاي ديگر مسافر مزبور صورت گرفته است - بهمان نحو از تمام يا قسمتي از مسئوليت خودمبري خواهد بود» ماده هشتم - ماده 22 كنوانسيون حذف و متن ذيل جايگزين آن ميگردد:
ماده 20
از قانون اجازه الحاق دولت ايران به كنوانسيون 12 اكتبر 1929 ورشو و پروتكل 28 سپتامبر 1955 لاهه و كنوانسيون 18 سپتامبر 1961 گوادالاخارا و پروتكل 8 مارس 1971 گواتمالا — مصوب 1354/02/31