1 - در صورتي كه حفظ ايمني جان اشخاص يا كشتيها، هواپيماها، سكوها و يا ديگر سازه هاي ساخت دست بشر در درياها در موارد بسيار ضروري ناشي از شرايط نامطلوب آب و هوايي يا در موردي كه جان انسان را به مخاطره افكند و يا تهديدي جدي براي كشتيها، هواپيماها، سكوها و ديگر سازه هاي ساخته دست بشر در دريا باشد، ضرورت داشته باشد، اگر دفع مواد زايد تنها راه جلوگيري (رفع) از تهديد باشد و اگر احتمال كمي وجود داشته باشد كه در نتيجه دفع مواد زايد، خسارت كمتر از زماني بشود كه در غير از آن صورت اتفاق خواهد افتاد مفاد ماده (4) اعمال نخواهد شد. دفع مزبور بمنظور به حداقل رساندن احتمال آسيب و ضرر به انسان يا حيات آبزيان انجام خواهد شد و بدون فوت وقت به سازمان گزارش خواهد شد. 2 - يك عضو متعاهد مي تواند بصورت استثنا براي جزء (الف) بند (1) ماده (4)، در مواقع اضطراري كه خطرات غيرقابل قبولي در ارتباط با سلامتي انسان ايجاد مي كند و با قبول اينكه راه حل معقول ديگري درباره آنها وجود ندارد، اجازه خاص صادر كند. عضو مزبور قبل از انجام چنين عملي بايد با كشور يا كشورهايي كه ممكن است تحت تاثير قرار گيرند، و نيز با سازمان كه بعد از مشاوره با ديگر اعضا و در صورت اقتضا سازمانهاي بين المللي،بر اساس ماده (14)، بدون فوت وقت مناسبترين روشها را براي اتخاذ به عضو متعاهد توصيه خواهد كرد، مشورت نمايد. عضو متعاهد اين پيشنهادها را تا عملي ترين حد متناسب با زماني كه عمل بايد در محدوده آن صورت مي گيرد و منطبق با تعهد كلي پرهيز از خسارت وارد آوردن به محيط زيست دريايي، انجام داده و سازمان را از عمل انجام شده مطلع خواهد كرد. متعهد مي شوند در چنين شرايطي به يكديگر مساعدت نمايند. 3 - هر عضو متعاهدي مي تواند درزمان يا بعد از تصويب يا الحاق به كنوانسيون، از حقوق خود در مورد بند (2) صرفنظر نمايد.
ماده 5
از قانون الحاق دولت جمهوري اسلامي ايران به كنوانسيون جلوگيري از آلودگي دريايي ناشي از دفع مواد زايد و ديگر مواد — مصوب 1375/06/25