ماده 27

مساعدت براي وصول 1 -مقامهاي صلاحيتدار دو دولت متعاهد تعهد مي‌كنند در مورد وصول مالياتها به انضمام بهره، هزينه‌ها و مجازاتهاي مدني مرتبط با اين‌گونه مالياتها كه‌در اين ماده به عنوان «‌مطالبه بدهي مالياتي» ناميده خواهد شد، با يكديگر مساعدت كنند. 2 - درخواست مساعدت از طرف مقام صلاحيتدار يك دولت متعاهد براي وصول «‌مطالبه بدهي مالياتي» بايد متضمن گواهينامه‌اي از طرف آن مقام‌مبني بر اينكه برابر قوانين آن دولت چنين مطالبه بدهي مالياتي قطعي شده است، باشد. از لحاظ اين ماده، «‌مطالبه بدهي مالياتي» وقتي قطعي خواهد‌بود كه يك دولت متعاهد برابر قوانين داخلي خود حق وصول اين ماليات را داشته باشد و مؤدي مالياتي هيچ نوع حقي را براي جلوگيري از وصول آن ‌نداشته باشد. 3 - «مطالبه بدهي مالياتي» يك دولت متعاهد كه وصول آن را مقام صلاحيتدار دولت متعاهد ديگر پذيرفته است توسط دولت متعاهد ديگر، همانند«‌مطالبه بدهي مالياتي« خود آن دولت كه به قطعيت رسيده است، برابر قوانين مربوط به وصول مالياتهاي آن وصول خواهد شد. 4 - مبالغ وصول شده توسط مقام صلاحيتدار يك دولت متعاهد به موجب اين ماده، به مقام صلاحيتدار دولت متعاهد ديگر تقديم خواهد شد. با اين‌وجود، جز در مواردي كه مقام صلاحيتدار دولتهاي متعاهد به گونه ديگري توافق نمايند، مخارج معمولي هزينه شده براي مساعدت در وصول، بر عهده‌دولت متعاهد مقدم‌الذكر خواهد بود و هر گونه مخارج فوق‌العاده هزينه شده بر عهده دولت متعاهد ديگر خواهد بود. 5 - هيچ گونه مساعدتي براي « مطالبه بدهي مالياتي» يك دولت متعاهد به موجب اين ماده، در مورد مؤدي مالياتي تا حدي كه «‌مطالبه بدهي مالياتي»‌ وي مربوط به مدتي است كه در طي آن مؤدي ياد شده مقيم دولت متعاهد ديگر بوده است، انجام نخواهد شد. 6 - با وجود مقررات ماده (2) (‌مالياتهاي موضوع موافقتنامه)، مقررات اين ماده در مورد تمامي مالياتهاي وصول شده توسط يا از طرف يك دولت‌متعاهد اعمال خواهد شد. 7 - هيچ چيز در اين ماده چنين تعبير نخواهد شد كه هريك از دو دولت متعاهد را وادار سازد اقدامات اداري به كاربرد كه از نظر ماهيت متفاوت از‌اقداماتي باشد كه در وصول مالياتهاي خود معمول مي‌دارد يا مغاير با سياست عمومي (‌نظم عمومي) آن دولت باشد.