ماده 4

مقيم 1 - از لحاظ اين موافقتنامه اصطلاح «مقيم يك دولت متعاهد» به هر شخصي اطلاق مي شود كه به موجب قوانين آن دولت، از حيث محل سكونت، اقامتگاه، محل مديريت، محل تشكيل يا هرگونه معيار ديگر با ماهيت مشابه مشمول ماليات آن دولت باشد و همچنين اين اصطلاح شامل آن دولت و هر نهاد قانوني يا مرجع محلي آن خواهد بود. با وجود اين، اصطلاح مزبور شامل شخصي نخواهد بود كه صرفاً به لحاظ كسب درآمد از منابع واقع در آن دولت، در آن دولت مشمول ماليات مي شود. 2 - چنانچه حسب مقررات بند (1)، شخص حقيقي مقيم هر دو دولت متعاهد باشد، وضعيت او به شرح زير تعيين خواهد شد: الف : او صرفاً مقيم دولتي تلقي خواهد شد كه در آن محل سكونت دائمي در اختيار دارد. اگر او در هر دو دولت محل سكونت دائمي در اختيار داشته باشد، صرفاً مقيم دولتي تلقي خواهد شد كه در آن منافع شخصي و اقتصادي بيشتري دارد (مركز منافع حياتي). ب : هرگاه نتوان دولتي را كه وي در آن مركز منافع حياتي دارد تعيين كرد، يا چنانچه او در هيچ يك از دو دولت، محل سكونت دائمي در اختيار نداشته باشد، صرفاً مقيم دولتي تلقي خواهد شد كه معمولاً در آنجا به سر مي برد. پ : هرگاه او به طور معمول در هر دو دولت به سر برد يا در هيچ يك به سر نبرد، صرفاً مقيم دولتي تلقي مي شود كه تابعيت آن را دارد. ت : هرگاه نتوان وضعيت وي را بر اساس مفاد جزء هاي «الف» تا «پ» تعيين نمود، موضوع با توافق متقابل مقام هاي صلاحيتدار دولتهاي متعاهد حل و فصل خواهد شد. 3 - چنانچه به موجب مفاد بند (1)، شخصي غير از شخص حقيقي، مقيم هر دو دولت متعاهد باشد، مقام هاي صلاحيت دار دولت هاي متعاهد تلاش خواهند نمود تا از طريق توافق متقابل دولت متعاهدي را كه چنين شخصي از لحاظ اهداف اين موافقتنامه مقيم آن قلمداد مي شود با در نظرگرفتن محل مديريت مؤثر وي، محلي كه در آن تشكيل يا به گونه اي ديگر تأسيس شده و هرگونه عوامل مرتبط ديگر تعيين نمايند. در نبود چنين توافقي، شخص مزبور از هرگونه بخشودگي يا معافيت مالياتي مقرر در اين موافقتنامه بهره مند نخواهد شد، مگر تا حدود و به گونه اي كه مقام هاي صلاحيت دار دولتهاي متعاهد با يكديگر توافق نمايند.